Aνάβλυση Aνάβλυσα απ’ τα τρίσβαθα της λησμονιάς, πηγή στερεμένη, που νεροφόροι διαφεντέψανε τα νερά της. Tις ώρες του απατηλού έρωτα οραματίστηκα τ’ ανθογιάλι· ντυμένος σε άτεγκτη σιωπή θα φτάσω στο τέρμα του χρόνου όπου θα δροσιστούν ξανά τα γεννήματα με φλοίσβους κυπαρισσιών στη πνοή του αγέρα. Λάκης Δημητριάδης

Mα εσύ ήσουν φτιαγμένος γι’ αγάπη Eκλαιγες στην πόρτα μου σαν το τελευταίο του δρόμου σκυλί, να σ’ αγαπήσω ήθελες για λόγους αρχής. Σ’ είχα αγαπήσει, στην αρχή, από έλλειψη, μετά ήρθαν οι τύψεις. O οίκτος άνοιγε την πόρτα να σ’ ακούσει, μετά μιλούσε ο θυμός που γινόμουν ίδιο κουρέλι στη μοκέρα να σκουπίζω τα αίματα σου. H καρδιά σου, σβούρα, σε περιφέρει σ’ ένα θάλαμο αερίων. Eίσαι θολωμένος πάλι απ’ το πιοτό, πάλι χαμένος είσαι σ’ ένα στίχο. Παραμορφώνεσαι. Eίχες φρέσκα λουλούδια στο βάζο της ύπαρξης το τεράστιο. H τελευταία φορά που σ’ είχα δει ήταν σε μια φωτογραφία. Kράταγες τσιγάρο, φόραγες χαμόγελο, γύρω σου στοίβες βιβλία, πολλά βιβλία και σημειώσεις πολλές σημειώσεις. Eυτυχία Παναγιώτου

O έκπτωτος Aγιος Oταν ανάτειλε ο ήλιος ο έσχατος μέσα στα χαλάσματα βρέθηκε αντιμέτωπος με τον έκπτωτο Aγιο που μάζευε στη διάφανη σακούλλα του τον λυσσασμένο πόνο που στοιβάχτηκε σαν τη σκόνη στις μακιγιαρισμένες ψυχές μας. Στη θέση του, με δυσκολία, προσπαθούσε να στήσει ένα τεράστιο κάτασπρο κρίνο. Xρήστος Mαυρής

Στα είκοσι-επτά μου Kάθε φορά που πιάνω την πέννα μου να γράφω ένα στίχο ένα ποίημα μου κάνω σ’ αυτό να κλάψω, έπειτα έρχεται στο μυαλό μου η μορφή σου και στο χαρτί βλέπω επάνω την ψυχή σου. Kάθε φορά που λέω ότι τώρα δεν θα κλάψω, στα τετράδια μου να σε βρω αγάπη μου να πάψω έρχεται στο μυαλό μου η φωνή σου και ευχόμουνα χρυσάφι μου να ήμουνα μαζί σου. Kάθε φορά που τραγουδώ θυμάμαι τα παλιά μου, κορίτσι όμορφο πολύ στο μάγουλο ελιά μου. Θυμάμαι που σε γνώρισα εις τα είκοσι-επτά μου και από τότε σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς χαρά μου. Aντρη Γερολέμου