Δεν οφείλω στον κόσμο τούτο τίποτα, ενώ τούτος ο κόσμος που καπνίζουν τα βουνά του, πούναι από τα θεμέλια ταραγμένος κι έχει βασιλεμένο το φεγγάρι της καλοσύνης πίσω του, μου οφείλει και θα μου οφείλει πάντα αυτό το στάχυ που το σπέρνω τρυπώντας τις μεγάλες πέτρες της γης και που αύριο, κλαδωμένο στον ήλιο και στο χρόνο, θα σαλεύει πάνω από τα βουνά, πεντοβολώντας προς όλα τα σημεία, μες στης ειρήνης την ολοκάθαρη άπλα: την αγάπη!