Η εν εξελίξει καπιταλιστική κρίση αναδιαμορφώνει βίαια το έδαφος πάνω στο οποίο (θα) κινούνται οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις για τα επόμενα χρόνια. Δεν πρόκειται απλά για κρίση του νεοφιλελευθερισμού - όπως διατείνεται ένα μεγάλο μέρος των Αριστερών ή σοσιαλιζόντων - αλλά για βαθιά κρίση του συστήματος και μάλιστα της νέας εποχής του, αυτής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η σημερινή κρίση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «κρίση της καθολικής εμπορευματοποίησης» καθώς είναι έκφραση του αποικισμού όλων των πηγών και πλευρών της ζωής από την αγορά και το χρήμα, όπου όλα έχουν γίνει εμπόρευμα και έχουν αποκτήσει μια χρηματιστηριακή τιμή. Και είναι χαρακτηριστική, από αυτή την σκοπιά, η επισιτιστική κρίση που προηγήθηκε της χρηματοπιστωτικής και που είχεν οξύνει δραματικά το πρόβλημα επιβίωσης στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Η κρίση αυτή δεν προήλθε από κάποια έλλειψη αγαθών, από πτώση της παραγωγής, αλλά από την απαγορευτική αύξηση των τιμών βασικών ειδών διατροφής. Είναι μια κρίση εν αφθονία και όχι κρίση σπάνης. Η υπεραφθονία αγαθών για τους λίγους σημαίνει τεχνητή έλλειψη για το μεγαλύτερο μέρος σε όλο τον κόσμο. Η ουσία επομένως αυτής της κρίσης είναι ότι η συνέχιση της ανάπτυξης του καπιταλισμού μπορεί να γίνεται σήμερα μόνο με μεγαλύτερη από ποτέ καταστροφή τόσο του ανθρώπου όσο και της φύσης. Και η κρίση (αναγκαία σύμφωνα με τον Μαρξ για την ανανέωση του καπιταλισμού) είναι μέρος αυτής της διαδικασίας. Το κεντρικό πρόβλημα λοιπόν αυτής της εποχής του καπιταλισμού, που έρχεται με ακόμα πιο δραματικό τρόπο στο προσκήνιο μέσω της κρίσης αυτής, δεν είναι πλέον πόσος πλούτος παράγεται, αλλά τι πλούτος παράγεται. Και το πλείστο μέρος του είναι πλούτος άχρηστος και καταστροφικός. Πλούτος θανάτου, πλούτος τεχνητών αναγκών και άσχετος με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Και όταν ακόμη είναι αναγκαίος, παράγεται κατά τρόπον καταστροφικό για τον άνθρωπο και τη φύση. Eχοντας υπόψη τις προσπάθειες στις διεθνείς και ευρωασιατικές συνάξεις με επικρατούσα τη λογική του να «χαμηλώσουμε τον πήχη», να ενωθούμε για να σώσουμε ό,τι μπορούμε, είναι μια αδιέξοδη λογική που απλά βοηθά τον καπιταλισμό να σταθεροποιηθεί ξανά. Συνελόντι ειπείν, η οικουμενική αυτή καπιταλιστική κρίση δεν είναι μια ευκαιρία για «έκτακτα προγράμματα και πλατιές ενότητες...» όπου τελικά εκείνο που επιδιώκεται είναι η επαναθεμελίωσή του, και η δε αναγκαία ανατροπή είναι πάντα ζήτημα ενός επόμενου ... σταδίου που όλο και έρχεται αλλά που ποτέ δεν ωριμάζει! Η απάντηση στην «κρίση», χρειάζεται ένα συνολικό πολιτικό σχέδιο, με κέντρο την όξυνση και την ανώτερη ενοποίηση και πολιτικοποίηση της ταξικής πάλης όπου θα επιδιωχθεί (αενάως) η προώθηση αυτού του σχεδιασμού και η διαμόρφωση μακροπρόθεσμων απαντήσεων διά των πολιτικών (εκλογικών ή άλλων) μαχών. Είναι η ώρα της «Αριστεράς», αλλά ποιας ακριβώς; Α. Φρυδά, Νομικός - Οικονομολόγος Υ.Γ. H γενικώς «Αριστερά» σήμερα αδυνατεί να οξύνει την ταξική αντιπαράθεση δεν δίνει ανατρεπτική προοπτική και θετικό περιεχόμενο στις ανάγκες και τα συμφέροντα (των εργαζομένων και του λαού) και αναζητά απλώς «εναλλακτικές λύσεις» διάσωσης (της...) Και ουαί στους λαούς!