Στη δημοκρατία ο κάθε πολίτης δικαιούται να εκλέξει και να εκλεγεί. Και στην Κύπρο οι διαδικασίες του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι αναντίλεκτα απόλυτα ανταποκρινόμενες στο πνεύμα, στο γράμμα και στην ουσία της Δημοκρατίας. Και αυτό εμείς οι Κύπριοι θα το υπερασπιζόμαστε πάντοτε, όπως τόσα χρόνια τώρα, ειδικά αφού έχουμε βιώσει τόσα και από τόσους που δοκίμασαν να καταλύσουν τη δημοκρατία, εφαρμόζοντας τα άνομα σκοτεινά τους σχέδια, αποτέλεσμα των οποίων είναι η σημερινή τραγική κατάσταση. Επειδή κάποιοι πιθανόν να ξεχνούν και κάποιοι άλλοι να θέλουν να ξεχνά ο λαός πώς φθάσαμε ως εδώ, ας μου επιτραπεί να σημειώσω το χιλιοειπωμένο και αδιαμφισβήτητο. Ως αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και παρεμβάσεων, περάσαμε από διάφορες τραγικές φάσεις του κυπριακού προβλήματος και φθάσαμε στο δίδυμο έγκλημα του 1974. Ενα έγκλημα που συντελέστηκε με τη συνεισφορά των Ελλήνων χουντικών και των Κύπριων φασιστών της ΕΟΚΑ Β. Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών, στη συνέχεια όχι μόνο πήραν άφεση αμαρτιών, αλλά κατέλαβαν και πολιτικά και πολιτειακά αξιώματα. 

Η σημερινή κατάσταση της κατοχής και της διχόνοιας δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί εάν ο ιμπεριαλισμός δεν χρησιμοποιούσε το ισχυρό όπλο του εθνικισμού -σοβινισμού, σε μια χώρα με πρόσφορο έδαφος. Και αν δεν καταστρέψουμε το φονικό αυτό όπλο, όχι μόνο δεν θα φθάσουμε σε λύση, αλλά ούτε θα λειτουργήσει και θα κρατηθεί η όποια λύση. Φυσικά εμείς δεν ψάχνουμε την όποια λύση, αλλά τη μόνη αποδεδειγμένα εφικτή λύση, που θα επανενώνει πραγματικά πατρίδα και λαό. Και αυτή είναι η Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία, με μια Ιθαγένεια, μια Κυριαρχία και μια Διεθνή Προσωπικότητα. Μια λύση στηριγμένη στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και στο διεθνές δίκαιο, που θα εξασφαλίζει και θα κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων και όχι της μιας κοινότητας εις βάρος της άλλης. 

Ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας με αυτό το σκεπτικό και υπερασπιζόμενος αρχές και αξίες, κατέρχεται στις διαπραγματεύσεις και αγωνίζεται για λύση και επανένωση. Αγωνίζεται για επανένωση της πατρίδας και του λαού μας και με προτάσεις που καταθέτει όπως η κοινή ψηφοφορία επιχειρεί τη διάλυση της διχόνοιας, που έσπειρε και καλλιέργησε η αποικιοκρατία.

Οταν λοιπόν πατριωτικά αγωνίζεται ο Πρόεδρος για τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της Κύπρου και προσπαθεί η Κυβέρνηση να ενημερώσει το λαό, κάποιοι προκαλούν αναστάτωση, εσωτερική ανωμαλία με πράξεις και λόγια, αφορίζοντας τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο και καταγγέλλοντάς τον ως προδότη. Και εδώ μπαίνουν κάποια βασανιστικά ερωτήματα για εμένα τον απλό προβληματιζόμενο Κύπριο.

Γιατί αυτοί που φωνάζουν σήμερα, δεν διαμαρτύρονταν όταν ευρισκόμενοι σε άλλο κόμμα στέγαζαν σε αυτό το κόμμα και ανέβαζαν σε πολιτικά και πολιτειακά αξιώματα, αυτούς που εκτελούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία το 1974; Γιατί παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο και αντιτίθενται στη μόνη εφικτή λύση, άρα και στη λύση σαν τέτοιο ορισμό; Γιατί ο Πρόεδρος που εκλέγηκε με συντριπτική πλειοψηφία από την ψηφοφορία των δημοκρατικών πολιτών, δεν έχει δικαίωμα να ενημερώνει το λαό για τη βάση της λύσης, που ούτως ή άλλως αποδέχτηκαν και οι προκάτοχοί του; Γιατί κάποια κόμματα του 3 και 4% μονοπωλούν σε κάποια ΜΜΕ με τους αφορισμούς τους, κατά αυτού που αποφάσισε πέραν του 53% του λαού; Πώς μπορούν μερικοί εκκλησιαστικοί ηγέτες προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου, να μιλούν για κατάλυση της δημοκρατίας, την ίδια στιγμή που ο προκαθήμενος της Εκκλησίας εκλέγηκε λαμβάνοντας την εμπιστοσύνη της μειοψηφίας των ψηφισάντων του λαού; Ως πότε κάποιοι ως διάττοντες αστέρες μέσα στην τηλεόραση, θα λαϊκίζουν και θα κινδυνολογούν; Γιατί τέλος κάποιοι ωρύονται όταν κτυπιέται η ρίζα του αρρωστημένου εθνικισμού και παρουσιάζονται τα όποια βήματα προόδου στον τιτάνιο αντικατοχικό αγώνα για την πολυπόθητη λύση; Μήπως επειδή κάποιοι που διαχρονικά στήριξαν τα συμφέροντά τους και την πολιτική τους οντότητα στον εθνικισμό και στο θρησκευτικό φανατισμό, σε περίπτωση λύσης θα μείνουν πολιτικά μόνοι και έκπτωτοι;

*Ο Χρίστος Κ. Κουρτελλάρης είναι Γενικός Γραμματέας Παγκυπρίου Συμβουλίου Ειρήνης και Επαρχιακός Γραμματέας 

ΕΚΑ Λευκωσίας – Κερύνειας